Een tijdje geleden heeft het BNN programma Sophie op 3 een uitzending gewijd over allochtone homo's.

Sophie dook in de wereld van de allochtone homo's. Vooral voor moslims is dit een gevoelig onderwerp. In 86 landen is homoseksualiteit strafbaar, in zeven landen kun je er zelfs de doodstraf voor krijgen. Dit heeft vooral met het geloof te maken. In de Koran staat een verhaal over een volk dat gestraft wordt omdat ze seks hebben met mannen. Volgens vele moslims maakt dit verhaal duidelijk dat de Islam homoseksualiteit afkeurt. Allochtone homo’s die uit de kast zijn, moeten vaak vluchten voor hun familie omdat het niet geaccepteerd wordt. Daarom leiden veel homo’s een dubbelleven: ze zijn getrouwd en hebben kinderen, maar voelen zich eigenlijk homo. Om hoeveel jongeren het precies gaat, is niet bekend.

In Nederland zijn een aantal stichtingen waar deze jongeren terecht kunnen. Zo is er de Veilige Haven, het COC en stichting Yoesuf. In 2006 stelde de minister van Integratie 700.000 euro beschikbaar om homoseksualiteit onder allochtonen bespreekbaar te maken.

Sophie ging in gesprek met Turkse, Pakistaanse, Chinese en Marokkaanse homo’s over het worstelen met hun seksualiteit en de angst om uitgestoten te worden door de familie als je besluit er voor uit te komen. Bekijk hier de uitzending!

Marokkaan Mohammed en Nederlander Fred zijn van plan in het huwelijksbootje te stappen. De familie in Marokko moet nog op de hoogte worden gebracht.

Mohammed kwam vier jaar geleden vanuit Marrakech naar Nederland. In maart ontmoette hij Amsterdammer Fred in een bar. Nu wonen ze samen. In Marokko werkte Mohammed in een restaurant; in Nederland kon hij ook snel aan de slag bij een Argentijn, daarna een tijdje in de bouw en nu werkt hij vijf avonden als kok in een mediterraan restaurant.

‘Ik ben honderd procent homo. Dat mag iedereen weten’, zegt hij. ‘In Marokko zijn veel jongens die het met mannen doen. Zelf heb ik vier jaar een verhouding met een Marokkaan gehad. Nu is hij getrouwd. Er zijn niet veel Marokkanen die er voor uit durven komen dat ze homo zijn. In onze Arabische cultuur moet een man voor het huwelijk ervaring hebben en een vrouw nog maagd zijn.’

Clown van de familie

Mohammed is gelovig, maar geen praktiserend moslim. ‘Er zijn in Marokko ook joodse gemeenschappen. Dat gaat al jaren goed samen. Specifieke homokroegen zoals in Amsterdam bestaan in Marokko nauwelijks. Afspraakjes worden stiekem gemaakt. De badplaats Agadir heeft bijvoorbeeld een grote homopopulatie.’

Hij betitelt zichzelf als ‘de clown van de familie’. ‘Drie jaar geleden zag ik mijn moeder in Marokko voor het laatst. Zij stelde mij dikwijls de vraag: ‘Wanneer ga je trouwen?’ Nu ga ik het haar vertellen: ik ben homo, woon met een man, hij is mijn vriend en we gaan trouwen. Misschien raak ik mijn familie kwijt als ze horen dat ik homoseksueel ben. Ik sliep thuis vaak met mannen en dan bracht mijn moeder ons ‘s ochtends thee op bed. In Marokko gaan mannen vaak met elkaar naar bed, maar alleen een man die gepakt wordt is een homo. Ik heb nooit moeilijkheden gehad met mijn seksuele geaardheid, ook niet op mijn werk. Homo’s en Marokkanen gaan moeilijk samen. Op straat word ik door Marokkanen wel eens uitgescholden voor zamel, het Arabische woord voor homo. Dat gebeurt niet als je je onopvallend opstelt, maar als we samen lopen en elkaar aanraken kun je moeilijkheden verwachten. Maar ik ben absoluut niet bang.’

Fred: ‘Potenrammers zijn er altijd geweest. Vroeger waren dat geen Marokkanen maar Nederlanders.’

Als Mohammed straks getrouwd is met Fred duurt het nog vijf jaar voordat hij zich Nederlander mag noemen. ‘Het huwelijk is ook een zakelijke aangelegenheid’, vertelt Fred. ‘Als er wat met mij gebeurt, krijgt Mohammed mijn pensioen. In een keer hebben we zo alles geregeld.’

Leeftijdsverschil

Fred viel voor de prachtige ogen van Mohammed, Mohammed op Freds uiterlijk, zijn innerlijk… ‘eigenlijk op alles. Met Fred is het iedere dag feest.’ Het leeftijdsverschil – Fred is 52, Mohammed 38 – speelt voor het aanstaande bruidspaar geen rol. ‘Houden van is belangrijker dan leeftijd’, zeggen beiden. Mohammed heeft als uiting van liefde dezelfde tatoeage als Fred op zijn bovenarm laten zetten. ‘In Marokko gaan we ringen kopen’, verklapt Fred. ‘In mijn familie is Mohammed voor tweehonderd procent ingeburgerd. Hij is de troetel-Marokkaan; iedereen is gek op hem.’ Mohammed houdt van Nederlandse muziek. Jan Smit is zijn favoriet. Een van zijn lievelingsgerechten is spinazie met een bal gehakt. Maar op nummer één staan gebakken eieren met spek, gemaakt door Fred!

REPORTAGE, Van onze verslaggever Eric Outshoorn

ISTANBUL - In Turkije heerst nog steeds een dubbele moraal ten opzichte van homo’s. Toch steekt Istanbul Amsterdam naar de kroon als gayhoofdstad van Europa. ‘Het is hier veel erotischer, niet zo plat.’

Westers model voor homo-emancipatie werkt onvoldoende voor allochtone jongeren

Jonge allochtone homoseksuelen kampen vaak met grote problemen die variëren van isolement, en onveilig seksueel gedrag, tot problemen met familie, huisvesting en financiën. De reguliere hulpverlening kan deze groep vaak niet goed helpen omdat de jongeren niet uit de voeten kunnen met het westerse model van hulpverlening. Op basis van pilots in vier grote steden luidt het advies van MOVISIE: organiseer goede samenwerking tussen hulpverlening, jongerenwerk, crisis-opvang, homo-organisaties, migrantenzelforganisaties en gemeentes, zet peers in voor empo-werment, maak de hulpverlening laagdrempelig en school hulpverleners bij.

Vierstedenproject
Met ondersteuning van MOVISIE gingen de gemeente Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Tilburg in 2005 aan de slag met de ontwikkeling van hulp-op-maat voor jonge allochtone homo’s. Charlot Pierik van MOVISIE: “Het Vierstedenproject was hard nodig. Je zou verwachten dat deze groep goed terecht kan bij reguliere hulpverlening of homo-organisaties, maar daar wordt meestal het westerse model voor homo-emancipatie gebruikt: je hebt je coming-out, je vertelt je familie dat je homo bent en voortaan ga je als homo door het leven. Zo eenvoudig is het niet voor deze groep. Jonge allochtone homo’s zijn vaak ten einde raad. Ze kunnen vanwege problemen met hun familie vaak niet meer thuis wonen. Ze raken hun sociale vangnet kwijt en krijgen psychische en financiële problemen.”

DE DOCUMENTAIRE 'ANGST VOOR DE LIEFDE'

aansluitend DISCUSSIE OVER DE PROBLEMATIEK ROND HOMOSEKSUALITEIT EN DE ALLOCHTONE GEMEENSCHAP

IN CLUB HAREM, 15 April 21.00!

In de 'Angst voor Liefde' ontmoeten we Fatih, een twintigjarige Turkse homo uit Heerlen die kort geleden zijn ouders en de Turkse gemeenschap trotseerde door voor zijn homoseksualiteit uit te komen. Verder maken we kennis met Omar Nahas van stichting Yoesuf die zich inzet voor de emancipatie van moslimhomo's.'Angst voor de Liefde' is een korte documentaire van Frank Vellenga (regie/samenstelling) met medewerking van Marjon van Essen (research) over het delicate onderwerp homoseksualiteit en de islam.Vellenga kreeg deze eerste prijs voor de tv-documentaire 'Angst voor Liefde'. Hij ontving een geldbedrag en het Zilveren Zebra-beeld van kunstenaar Ineke Roelfzema.De documentaire was met de volgende zinnen gepromoteerd door de IKON, de productor.

'Grote angst beheerst de moslimgemeenschap wanneer homoseksualiteit ter sprake komt. Wie voor zijn geaardheid uitkomt, raakt vrijwel zeker zijn of haar familie kwijt. Slechts enkele moslimhomo's durven voor hun homoseksualiteit uit te komen. Er heerst angst voor verstoting uit de familie. De positie van homoseksuele moslims is delicaat. De Turkse en Marokkaanse gemeenschap in Nederland zien 'flikkers' liever gaan dan komen, laat staan dat ze in de moskee worden geaccepteerd.'

AMSTERDAM - Het getal van een miljoen moslims in Nederland is slechts gebaseerd op schattingen en vooronderstellingen. Hoeveel moslims werkelijk in Nederland wonen en hoe intensief ze de islam beleven, is onbekend.

Dit zeggen onderzoekers van het Sociaal en Cultureel Planbureau en het Centraal Bureau voor de Statistiek. De laatste weken beheerste het aantal van een miljoen moslims politieke debatten. Vooral na de moord van Theo van Gogh uitten opiniemakers en politici hun zorgen over de toegenomen omvang van de groep moslims in Nederland. Deze zou te weinig integreren, radicaliseren en spanningen veroorzaken.